JOE's profileME lifePhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
ME life<Every Single Minutes has it's own Definition> June 18 Jamiroquai...วันก่อนได้ดูรายการอะไรไม่รู้.. เกี่ยวกับ ศิลปินในดวงใจของดาราเมืองไทย..
เป็นตอนที่ พี่บุรินทร์ มาพูดถึงขวัญใจ ของพี่เขา.. ปรากฎว่าเป็น "Jamiroquai"
กินน้ำอยู่แทบสะอึก...
ปรกติผมไม่ใช่ ขาแด๊นซ์.. แต่ Jamiroquai ทำให้ผมต้องออกอาการ หงิก ง่อย..
ดิ้นทุรนทุราย อย่างมีความสุข กะท่าเต้น เป็นจังหวะ หุ่น ยนต์ ของเขา..
เท่ห์ มั่กๆ..
ซึ่ง นอกจาก Oasis กะ Coldplay ที่ผมกราบไหว้แล้ว..
ก็คงมี Jamiroquai นี่แหละ ที่ทำให้ผมคลุ้มคลั่งทุกครั้งที่ได้ยินเพลงของเขา..
เอาหล่ะหลายคน อาจจะไม่ค่อยคุ้นกะ Jamiroquai เท่าไหร่..
ผมก็เลยเอามาฝาก.. เป็น 2 เพลงโปรดของผมเลย..
เพลงแรกชื่อ "Virtual Insanity"
เพลงที่ 2 ชื่อ เพลง "Cosmic Girl"
เอาหล่ะมาดิ้นหงิกง่อย กันเหอะ.. สำหรับคนที่เน็ตแรงไม่พอ.. ให้กด pause ไว้ก่อนนะ.. รอจนมันโหลดมาสุดๆก่อน.. แล้วค่อย Play เน้อ.. แล้วก็ ดิ้นกันเล๊ยยยย February 13 Step Forward Day3ที่ความลึกระดับ 1,500 เมตร.. เวลา 7:00 น. ตื่นมาตามเวลาที่ตั้งปลุก.. รู้สึกธรรมดาๆ.. งงมาก..วันนี้เหมือนว่าทำใจได้แล้ว.. ที่ความลึกระดับ 500 เมตร.. เวลา 7:30 น. แปรงฟันอาบน้ำ.. ยังเฉยอยู่.. เอ่อ..เริ่มแปลกๆ.. ที่ความลึกระดับ 500 เมตร.. เวลา 8:30 น. ประชุมกับ ทีมงาน.. รู้สึกว่า เราอยากทำงานมากเลย.. ที่ความลึกระดับ 500 เมตร.. เวลา 10:00 น. กลับมานั่งทำงานที่โต๊ะ.. คิดถึงเขาบ้าง.. แต่คิดถึงแต่เรื่องดีๆ และก็ไมได้ อาลัยอาวร.. เป็นความรู้สึกที่แปลกมาก.. ไม่เจ็บปวดเลย ที่ความลึกระดับ 500 เมตร.. เวลา 12:00 น. ออนไลน์ MSN ก็ไม่รู้สึกอะไร.. ทานข้าวไปอ่านหนังสือธรรมะไป.. รู้สึกเข้าถึงธรรมะ ได้เป็นอย่างดี ที่ความลึกระดับ 500 เมตร.. เวลา 13:30 น. ประชุมคณะทำงานอีกคณะ.. ปรากฏว่าเรารู้สึกมีส่วนร่วมกะงาน มากๆ จนไม่ได้คิดถึงเรื่องอื่นๆเลย.. งงตัวเองมากๆ.. จู่ๆ ก็เป็นแบบนี้ ที่ความลึกระดับ 300 เมตร.. เวลา 18:00 น. กลับมาที่โต๊ะ แล้วก็คุย topic ธรรมะกับเพื่อนๆ.. เออว่ะ.. ไม่รู้สึกอยากจะคุยเรื่องแบบนั้นอีกเลย.. หรือเราจะตัดใจได้จริงๆ? รู้สึกไม่ยึดติดกะอะไรเลย.. ตอนนี้งงตัวเอง?
วันนี้ไม่มี SWOT analysis.. เพราะมันไม่ได้คิดอะไรแล้ว.. แต่ถามว่าความรู้สึกดีๆ ยังมีอยู่ไหม? ก็อยู่นะ.. แต่ไม่ปวดหัวใจเลย.. ตอนที่นึกถึงเขา.. ยังรู้สึกเหมือนเดิม.. แต่ไม่ได้อาลัยอาวร แล้ว.. เอ่อ.. 3 วัน??.. ทำใจได้แล้วเหรอ?.. งง ตัวผมเองจริงๆ? ถ้าพรุ่งนี้ยังไม่รู้สึกอะไร.. คิดว่าจะปิดคดีแล้วครับ.. ขอโทดผู้อ่านด้วย.. ที่อุตส่าห์ มาช่วยปลอบใจอ่ะ.. แต่รู้สึกได้แล้วว่าตอนนี้ เราปล่อยวางได้ระดับนึงเลยหล่ะ..
ข้อสรุปของความคิดที่ได้วันนี้ ตกลงแล้ว ทุกอย่างมันอยู่ที่ใจใช่ไม๊?.. ถ้าจิตเราสงบ.. จิตเราไม่คิดไปก่อน.. ไม่ยึดมั่นถือมั่น.. เราก็จะไม่ทุกข์.. ที่แท้ เราทุกข์ ก็เพราะ เรายึดติด.. ไม่รู้ว่าเข้าใจถูกหรือเปล่า? ยกตัวอย่าง.. เวลาที่มีคนถามถึงเรื่องเขา.. ผมก็ยังอยากจะให้ คืนวันดีๆ แบบนั้นย้อนกลับมา.. เหมือนว่าผมขาดเขาไม่ได้หรอก.. เพราะเหตุการณ์ที่ผ่านมาทั้งหมด.. มันมีเรื่องราวที่ผูกพันธ์กันมากมาย แต่พอปล่อยวาง ก็ผมดันรู้สึกเหมือนกับ.. ผมกำลังดูละคร.. ที่ตัวแสดงคือผม.. แม้มันจะโศกเศร้าแค่ไหน.. แต่ผมก็ไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไร.. ก็รับรู้ว่ามีการคิดถึง.. รับรู้ว่าเราห่วงเขา.. ไปตามความรู้สึกของตัวละคร.. แต่เรากลับไม่ได้อินตามบท.. หรือหวั่นไหวตามความรู้สึกของตัวละครที่เล่นบทของเรา.. เออแปลกดีว่ะ.. แต่ไม่รู้พรุ่งนี้ หรือ อาทิตย์ หน้าจะเป็นอย่างไร?.. เอาเป็นว่าติดตามกันต่อไปละกันนะคร้าฟ.. ผมก็จะมุ่งมั่นอ่านหนังสือธรรมะต่อไป
คติประจำวันนี้: “ความรู้สึกดีๆอยู่ที่เดิม.. แค่ปล่อยให้เรื่องวุ่นๆมันเป็นไป.. ตามทิศทางลม..” February 12 Step Forward Day2ที่ความลึกระดับ 2,500 เมตร.. เวลา 4:00 น. ตื่นขึ้นก่อนเวลาที่ต้องตื่น.. วันนี้จะต้องเข้าบางซื่อแต่เช้า.. รู้สึกหวิวๆ.. เหมือนเดิมแต่น้อยกว่าเมื่อวานนี้ ก็พยายามนอนต่อจนถึงเวลาตื่น ที่ความลึกระดับ 2,500 เมตร.. เวลา 4:40 น. แปรงฟันอาบน้ำ.. ท้องเสีย.. เมื่อวานดื่มนมก่อนนอน.. เล่นเอาแสบก้นเลย ที่ความลึกระดับ 2,500 เมตร.. เวลา 5:30 น. ออกเดินทางไปบางซื่อ.. ทุกครั้งที่มองออกไปจากหน้าต่าง ก็จะคิดถึงเขาเสมอ..เพราะเส้นทางนี้ เรามักจะโทรคุยกับเขาตลอด.. แต่วันนี้กลับไม่มีแล้ว.. ห้ามความคิดของตัวเองไม่ได้จริงๆ.. ที่ความลึกระดับ 2,800 เมตร.. เวลา 6:00 น. รับพี่ที่ไปเส้นทางเดียวกัน.. ตอนนี้นอนหลับ.. ไม่คิดอะไรละ.. ค่อยยังชั่ว.. หลับจนถึงบางซื่อเลย.. ที่ความลึกระดับ 2,500 เมตร.. เวลา 9:00 น. เข้าสัมนา กับ ทีมโดยมี กจญ. SCG คุณกานต์ ตระกูลฮุน เป็นผู้ให้โอวาท.. ประมาณนั้นน่ะนะ.. แอบง่วงหล่ะ.. สัพหงกตลอด.. ที่ความลึกระดับ 2,500 เมตร.. เวลา 11:00 น. คุณกานต์เล่าให้ฟังถึงเรื่อง ครอบครัว และ เจ๊ (แฟนคุณกานต์) ว่า ชีวิตคุณ กานต์ มีขึ้นมีลง.. ตั้งแต่เด็กจนโต.. ไม่น่าเชื่อว่า ทำงานปูนมา 10 ปี แต่คุณกานต์ กลับไม่มีเงินสะสมในบัญชีเลย.. เพราะต้องใช้หนี้ ที่ครอบครัวเอาไปลงทุนแล้วเจ๊ง.. แต่ด้วยความมุ่งมั่นของคุณกานต์ ก็สามารถก้าวมาถึงจุดนี้ได้.. และ มีเจ๊ เป็นคนที่อยู่เคียงข้างมาตลอด.. ไม่ว่าสถานการณ์จะเป็นอย่างไร.. เลวร้ายแค่ไหน?.. ทำให้คุณกานต์ รักเจ๊ และครอบครัวมากๆ.. พอมาถึงจุดนี้นะ.. ผมรู้แล้วว่าสิ่งที่ผมต้องการคืออะไร?.. ความรักอย่างเดียวไม่เพียงพอ.. แต่การยืนหยัดข้างคนที่เรารัก.. ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น.. นี่แหละ.. สำคัญที่สุด.. ไม่นึกเลยว่าผมจะได้เข้าใจ สัจธรรม นี้จาก.. CEO ของผม.. ปลึ้มใจโคตรๆ ที่ความลึกระดับ 1,500 เมตร.. เวลา 13:00 น. ทานข้าวและเดินทางกลับเมืองกาญฯ รู้สึกสบายใจมากๆ และมั่นใจในความเป็นตัวเองมากขึ้น.. แต่ก็มีคิดถึงเขาบ้างเล็กน้อย ที่ความลึกระดับ 1,600 เมตร.. เวลา 14:00 น. ถึงร้านหนังสือธรรมะ แถวๆสาย 2-3 ก็แวะซื้อ หนังสือธรรมะ “ตัวกูของกู” “พุทธวิธีคลายเครียด”, “อภัยทาน” ซึ่งคิดว่ามันคงจะเป็นสิ่งที่ทำให้เรา รู้สึกดีๆกับชีวิต ได้ ที่ความลึกระดับ 1,500 เมตร.. เวลา 15:00 น. แวะโลตัส.. จริงๆแล้วอยากหาหนังสือ ธรรมะ ของพระอาจารย์ มิสุโอะ มาอ่าน เพราะเคยอ่านมานิสๆ คิดว่ามันอ่านง่ายดี.. แต่ไม่มีขายเล๊ยยย.. ที่ความลึกระดับ 1,500 เมตร.. เวลา 17:00 น. ถึงบ้าน.. ก็เริ่มขวักหนังสือ ธรรมะ มาโซโล่ กันเลยทีเดียว.. รู้สึกดีมากๆ.. ขนาดอ่านไปแค่ 2 บท..ทำให้เรารู้สึก ว่า นิพพานทรัพย์ มันน่าค้นหาดีอ่ะ.. และ ก็ทำให้ได้รู้ว่า.. การทำบุญโดยหวังว่า ชาติหน้าจะได้เป็นอย่างนั้นอย่างนี้.. ไม่ใช่ วิถีแห่ง พุทธ.. พระเจ้า!!! ทุกตัวอักษร ยิ่งอ่านยิ่งลึกซึ้งอ่ะ.. ที่ความลึกระดับ 1,500 เมตร.. เวลา 18:00 น. ออกไปทานข้าว.. โทรหาเพื่อนคนหนึ่งเพื่อแนะนำหนังสือธรรมะแก่เขา เพราะกำลังเครียดกับเรื่องบางอย่างเหมือนเรา แล้วก็กลับมาดูข่าว.. จากนั้นก็เขียน สรุปประจำวัน, วันนี้ต้องอยู่คนเดียว.. เพราะเพื่อนๆไปกินเลี้ยงกัน.. แต่คงอ่านหนังสือ ธรรมะ.. คงจะทำใจได้ดียิ่งขึ้น.. ที่ความลึกระดับ 1,500 เมตร..
SWOT Analysis
Strength: 1) ยึดมั่นในความคิดของตัวเองว่า คนที่คู่กับเราคือคนที่จะอยู่เคียง ข้างเราทุกสถานการณ์ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
Weakness: 1) นึกถึงเขา ทุกครั้งที่ผ่านไปยังที่ๆ เราเคยไป เคยใช้เวลากับมัน 2) อยู่ในที่เงียบๆ จะคิดถึงเขา
Opportunities: 1) อ่านหนังสือธรรมะ 2) ทำความเข้าใจกับความรู้สึกของตัวเอง 3) หาสิ่งที่สนใจมาทำ
Threats: 1) การนึกถึงอดีตอันหวานชื่น 2) เปิดดู Space หรือ Hi5 ของเขา
Action Plan: 1) โทรคุยกะเพื่อนๆ หลายๆคน เมื่อเหงา 2) พยายาม อ่านหนังสือธรรมะ 3) ขยันทำงาน อย่าให้ว่าง
คติประจำวันนี้: “ปลอยว่าง.. ถ้ามันไม่ใช่ ก็อย่าฝืน.. มองหาคนที่เขาจะยืนข้างเราดีกว่า..” February 11 Step Forward Day1หลังจากที่พบกับความผิดหวังมาตลอด 1อาทิตย์ที่ผ่านมา.. ก็เกิดเรื่องมากมาย.. ที่ทำให้ผมรู้สึกเหมือนจมน้ำ.. หายใจไม่ออก.. และรู้สึกเหมือนจะเป็นจะตายไปให้ได้ ทุกๆครั้งที่รื้อฟื้นเรื่องเหล่านั้นขึ้นมา.. ในเมื่อทุกอย่าง.. หลังให้กับเราแล้ว.. วันนี้ก็คงจะเป็นจุดเริ่มต้นที่ดี.. ที่จะก้าวเดินต่อไป.. บนโลกอันกว้างใหญ่.. มาช่วยกันลุ้นนะครับ.. ว่าผมจะดึงตัวเอง ขึ้นมาจากใต้น้ำได้เมื่อไหร่? และยังไง? ต่อไปนี้คือบันทึก พัฒนาการของตัวผม.. วิธีคิด.. การตัดสินใจ.. ของผมจนถึงวันที่ผมจะหลุดพ้นเหนือน้ำ.. และใช้ชีวิตได้อย่างคน ธรรมดาเขาทำกัน..
เป้าหมาย: ลืมทุกอย่างภายใน 1 เดือน
ที่ความลึกระดับ 2,500 เมตร.. เวลา 12:30 น. พยายาม จะนอน.. แต่จิตไม่นิ่ง.. พยายาม พลิกตัวนอนในท่าสะดวก.. เหงื่อแตกหลังแฉะ.. แต่จู่ๆก็เผลอหลับไป.. ที่ความลึกระดับ 3,000 เมตร.. เวลา 4:00 น. สะดุ้งตื่นขึ้นมา.. แล้วก็นอนไม่หลับ.. กระวนกระวายเหงื่อท่วมเต็มหลัง.. รู้สึกเหมือนใจจะขาดเป็นเสี่ยงๆ คิดวนเวียนอยู่แต่เรื่องเดิมๆ.. เผลอหลับบ้างตื่นบ้างจนถึง 6:30 น. เวลาตื่นไปทำงาน ท้องไส้ปั่นป่วน ที่ความลึกระดับ 2,800 เมตร เวลา 6:40 น. อาบน้ำแปรงฟัน.. ใจโหว๋งๆ ต้องเปิดข่าว ให้มีเสียงอยู่ตลอดเวลา.. แล้วก็โฟกัส ไปที่เสียงนั่น.. รู้สึกดีขึ้น เล็กน้อย.. เอาหล่ะ.. ต้องออกจากบ้านไปทำงานละ.. รู้สึกหวิวๆตลอดเวลาที่ขี่จักรยานเข้าโรงงาน “คนมันหายไปไหนกันหมดฟะ.. เหงาว่ะ” ที่ความลึกระดับ 2,800 เมตร เวลา 7:30 น. มานั่งทานข้าว เจอพี่ที่บริษัทเลยนั่งทานข้าวร่วมกัน.. ตอนนี้รู้สึกว่าลืม..เรื่องนั้นไปเลย.. ที่ความลึกระดับ 2,600 เมตร เวลา 8:00 น. มานั่งที่ห้องทำงานอยู่คนเดียว.. รู้สึกหวิวๆอีกละ.. แต่ก็ไม่คิดไรมาก.. เปิดคอมแล้วก็มีเพื่อน พี่ๆและน้องๆ เข้ามาทำงานก็พอช่วยประทังไปบ้าง.. ที่ความลึกระดับ 2,600 เมตร เวลา 9:00 น. ออนไลน์ MSN เปิดดู List รายชื่อ บ่อยมาก.. แม้ว่าเราจะลบเขาออกไปแล้ว แต่ยังพยายามดู.. (เพื่ออะไรฟะตู?... ประสาท) รู้สึกหนาวๆ เอาเสื้อกันหนาวมาใส่.. ดันมีกลิ่นโลชั่นที่เขาใช้.. ตูเหม่อแล้ว.. ตกลงไปในหลุมดักอากาศ.. ที่ความลึกระดับ 3,500 เมตร เวลา 12:00 น. ได้คุยกับคนรู้จัก 2-3 คน.. ก็เลยขอคำปรึกษาเรื่องการ ทำใจ.. และขอชื่อหนังสือ ธรรมะ คงต้องเอา ธรรมะ (ตัวกู ของกู) เข้าช่วยละ.. ไม่งั้นคงไปไม่รอด.. รู้สึกดีขึ้นละ.. ทานข้าวได้หมดห่อ.. ที่ความลึกระดับ 2,600 เมตร เวลา 13:00 น. ทำงานไปเรื่อย โหว่งๆ เหวงๆ.. แต่ก็ไม่มีปัญหาอะไร รู้สึก ไม่คิดอะไรมาก.. ยกเว้น.. เปิดดู รายชื่อ MSN ทั้งๆที่รู้ว่าไม่มีชื่อเขาอยู่.. เหมือนเป็นเรื่อง อัตโนมัติ และก็รู้สึกแย่ทุกครั้งที่เปิด ที่ความลึกระดับ 3,000 เมตร เวลา 14:00 น. ตอนนี้เบื่อทุกอย่างเลย.. ไม่อยากทำไรแล้ว.. พยายามเดินไปเดินมา.. จนพี่คนนึงสังเกตุเห็น.. ก็เลยไปนั่งระบายกะพี่เขา.. ช่วยได้เยอะ.. ก็กลับมานั่งทำงานต่อ.. ที่ความลึกระดับ 2,600 เมตร เวลา 15:00 น. ทำงานต่อไป.. แต่ก็ยังเปิด รายชื่อ เอ็มมาดูเป็นระยะๆ.. มันเป็นความเคยชินจริงนะ.. ทุกๆ 15 นาทีเลย.. แล้วก็ได้คุยกะเพื่อน เรื่อง ญี่ปุ่นบ้าง.. เรื่องรถบ้าง.. ความรู้สึกไม่เลวร้ายเท่าไหร่.. ที่ความลึกระดับ 3,000 เมตร เวลา 17:00 น. นั่งทำงาน.. เริ่มมีสมาธิมากขึ้น.. เพราะต้องส่งงานให้นายวันรุ่งขึ้น.. จะพยายามให้เสร็จภายในวันนี้.. ที่ความลึกระดับ 2,500 เมตร.. เวลา 18:00 น. นั่งสรุปชีวิตประจำวัน
SWOT Analysis
Strength: 1) เวลามีเพื่อนอยู่ด้วยหรือคุยกะเพื่อนจะรู้สึกดีขึ้น 2) เวลาทำงาน จะทำให้รู้สึกเฉยๆ 3) เวลาที่ปรับความทุกข์กะเพื่อนๆ พี่ๆ.. จะรู้สึกโอเคมาก..
Weakness: 1) คิดถึงเขาตลอดเวลา 2) กระวนกระวายอยากจะได้เขาคืนกลับมา 3) โทดในสิ่งที่ตัวเองไม่ได้ทำ 4) เปิดดู Contact List หาชื่อเขาด้วยความเคยชิน 5) แสดงออกถึงความเหนื่อยหน่ายชีวิต (ยิ่งทำให้เรารู้สึกแย่ลง) Opportunities: 1) พยายามคิดในแง่บวก 2) ลืมๆๆๆๆ ความรู้สึกทั้งหลาย 3) ลบรูปภาพของเขาออกจากคอมให้หมด.. (ยังไม่กล้า.. ตอนนี้แอบซ่อนไว้) 4) ไม่ใส่เสื้อผ้าที่มีกลิ่นตัวเขา (แต่ยังไม่กล้าซัก.. ตอนนี้พยายามไม่ใส่) 5) คุยกับเพื่อนๆ กับ พี่ๆ กับทุกคน 6) หาแฟนใหม่โดยด่วน Threats: 1) MSN 2) การฟังเพลงอกหักทั้งหลาย 3) การคิดถึงภาพเขากับแฟนคนใหม่ sweet กัน 4) การมองเห็น mail ของเขา 5) การมองเห็นของที่เขาเคยให้เรา 6) การได้กลิ่นของเขา 7) การเห็นโทรศัพท์ที่ซื้อมาเพื่อคุยกับเขาโดยเฉพาะ
Action Plan: 1) โทรคุยกะเพื่อนๆ หลายๆคน เมื่อเหงา 2) เก็บของทุกอย่างที่เกี่ยวกับเขาลงกล่อง.. (เก็บไว้ก่อนตอนนี้เราไม่พร้อมที่จะใช้มัน) 3) เก็บรูปเก่าๆ ของเขากับเราไปซ่อนให้ไกลๆ 4) เลิกเล่น MSN 5) พยายาม อ่านหนังสือธรรมะ 6) ขยันทำงาน อย่าให้ว่าง คติประจำวันนี้: “มองไปข้างหน้า.. รักตัวเองให้มาก.. และ ก้าวเดินต่อไป..” February 03 Light of Rainbowขอแสดงความเสียใจอย่างสุดซึ้ง ต่อการสูญเสียที่ยิ่งใหญ่ของปวงชนชาวไทย..
แม้ข้าพเจ้าเองจะไม่ได้ทราบถึงพระราชกรณียกิจที่พระองค์ท่านทรงพระราชทานมากนัก..
แต่ช่วงหลังๆก็ได้รับชมจากสารคดี ของพระองค์ท่าน ก็ได้เข้าใจในน้ำพระทัยของพระองค์ท่านมากขึ้น..
ข้าพเจ้ายังไม่เคยได้ลงนามถวายพระพรแก่พระองค์ท่านที่ไหนมาก่อน..
แต่ความทราบซึ้งในน้ำพระทัยของพระองค์ ช่างเปี่ยมล้น จนข้าพเจ้าอยากจะถ่ายทอด..
ความรู้สึกเหล่านั้นออกมา.. ที่ไหนซักแห่ง.. ที่ๆข้าพเจ้า จะมีโอกาศ กลับมาทบทวน..
ระลึกถึง ความรู้สึกเหล่านี้ต่อพระองค์ท่านได้..
ข้าพเจ้าขออำนาจคุณพระศรีรัตนไตรโปรดดลบรรดาลให้พระองค์ทรงสู่สวรรค์ลัย
และ หลุดพ้นจากการเวียนว่ายตายเกิดทั้งปวง ด้วยเทอญฯ
ด้วยเกล้าด้วยกระหม่อมขอเดชะ..
ข้าฯพระพุทธเจ้า นายพิศัลย์ ชิตพันธนากร
|
|
||||||||
|
|
